Çocuk cesedine ‘like’ yapmak

131
0
PAYLAŞ

Savaştan, vahşetten, sefaletten kaçanların, cesetlerinin tatil beldelerinin kıyılarına vurduğu bir dünya yaşıyoruz. Gündüz çocuk cesetlerine ağlıyor, gece hep birlikte Serdar Ortaç şarkıları dinliyoruz.
Biz büyüdük diye olmadı bunlar. Aksine bizler, bizim gibiler büyüyemediği için oluyor tüm bunlar.
İnternete girip, çocuk cesetlerini görüp, tek tek ağlayıp, sonra bütün bu fotoğrafları ‘like’ ediyoruz. Çünkü yapabileceğimiz bu; ‘like’. Yani beğenmek.
Gerçek dünyadan hepimiz kopup, sanal dünya da, vahşeti, savaşı, kıyımı, kanı, işkenceyi, ırkçılığı ‘like’ ediyoruz. Çünkü bizden beklenen bu.
Çünkü hep beraber yan yana gelip ağlasak, gözyaşlarımızda boğulacaklar. Fakat artık sanal dünyanın bireysel hapishanelerinde yaşıyoruz ya. Hani sınırı da olmadığı söylenen… Oysa sınırı, bir bilgisayar kadar ya da aklımızı alıp götüren akıllı cep telefonu kadar.
Koca bir dünyadan gözlerimizi alıp, o sanal hapishaneye bakmamızı bekliyorlar bizden. Biz de onu yapıyoruz.Sessizce kendi yalnızlığımıza dönüyoruz. Sosyal yalnızlığımıza…
Sonra, çocuk cesetlerini paylaşıp, lanetler okuyarak ‘like’ ediyoruz. Toplu halde ‘like’ girişiminde bulunuyoruz. Çok güzel, çok rahat ve bir o kadar da güvenilir. Çünkü toplu halde ‘like’ yaptığınız zaman, polis gelip biber gazı sıkmıyor ve kimse hakkınızda soruşturma açmıyor. Yaşasın çocuk cesetlerini ‘like’ etme özgürlüğü.
Allah hepimizin ‘like’ını versin.